بالاخره بعد از کش و قوس هاي زياد و درخواست هاي مکرر دوستان فعالم در دنياي مجازي، وبا کسب اجازه از همه ي صاحب نظران و پيشکسوتان اين عرصه ثمين قدم در اين راه نهاده تا بلکه بتوانم براي بهتر شدن گامي برداشته باشم ،گامي که بر اساس نقد متقابل و گفتگو درفضاي دوستي ورفاقت وآيين انصاف بنا نهاده ام .

اما در جواب سوالاتي همچون اينکه چرا به وبلاگ نويسي روي آورده ام و نوشته هاي من باعث بهبود کدام بخش از جامعه مي گردد؟ بايد بگويم که انسان از گذشته به دنبال ارتباط بوده و هست و هميشه سعي کرده است بهترين راه رو انتخاب کند و من هم در حال حاضر بهترين راه ارتباط با دوستان وبرقراري مستقيم رابطه با مخاطبينم رو وبلاگ نويسي انتخاب کردم اما نه تنها من و نه ديگر نويسندگان در سطح من هم نمي خواهيم با نوشته هاي خودمان به يک باره در جامعه تغييري بدهيم بلکه وظيفه داريم به جامعه تلنگري بزنيم و با تکرار حرف هايمان آهسته آهسته به سوي پيشرفت وتعالي پيش برويم.

من بر اين باورم که هر کشوري براي پيشرفت و توسعه نياز به اين دارد که افراد آن کشور از هر قوم و طايفه اي و از هر زبان و فرهنگي و از هر دين و مذهبي خود را ملت واحد آن کشور بدانند و منافع ملي مشترکي را دنبال کنند. اما مردم هر کشوري زماني مي توانند منافع ملي مشترکي را تعريف و يا باز تعريف کنند که در يک محيط واقعي و پاک مانند مجامع علمي،همايش ها و محل هاي کار و....و يا در يک محيط مجازي مانند وبلاگ باهمديگر به بحث و گفتگو بپردازندتا از اين طريق خواسته هايشان از يک ملت و کشور را به گوش ديگران برسانند و نيز خواسته هاي ديگران نيز بشنوند. بي ترديد در چنين محيط هايي سلايق و ايده ها بسيار متفاوت و گاه متضاد خواهند بود.اما از دل همين تضادها نه تنها اشتراکات جلوه پررنگتري خواهند يافت بلکه لبه تيز تضادها نيز براي جلوگيري از برخوردهاي خشونت بار صيقل خواهند خورد و بدين ترتيب ساختاري به نام منافع ملي بوجود خواهد آمد.