دیروز، بعدازظهر(چهارشنبه)به همراه دوست عزیزم جناب آقای سید محمد مهدی پورفاطمی(ریس مجمع نمایندگان استان بوشهر و نماینده مردم شریف دشتی و تنگستان در مجلس شورای اسلامی ) به ساختمان وزارت علوم،تحقیقات و فناوری واقع درخیابان هرمزان – ابتدای پیروزان جنوبی رفتیم تا در ضیافت نشست جناب آقای دکتر منصور کبگانیان (معاون پژوهشی وزارت علوم ،تحقیقات و فناوری)یکی از فرزندان ساعی دشتی" حضور به هم رسانیم.

جناب آقای دکتر کبگانیان از مفاخر علمی و پژوهشی منطقه و کشور می باشند که تعلق و اصالت ایشان به دهستان کبگان از توابع شهرستان دشتی برمی گردد.

خلوص نیت، پاکی و صداقت، صمیمیت و مهربانی، ایثار و گذشت و خدمت به خلق خدا از صفات بارز و ارزشمند این شخصیت ممتاز است که دیروز به عینه آن را لمس و حس نمودم.

تا اینکه بر ایشان به این دلایل و برخود از آن جهت که به این خاک شریف تعلق دارم افتخار" کنم.

در این نشست صمیمی به گزارشی از پتانسیل های بالقوه علمی و پژوهشی منطقه،امکانات و ظرفیت های دانشگاهها و مراکز آموزش عالی مستقر در منطقه ، وضعیت علمی و پژوهشی دانشجویان و تشکیل انجمن آینده سازان توسعه جنوب(جامعه دانشجویی شهرستان دشتی) که در سال 1385 با هدف تقویت سرمایه علمی ، فرهنگی و اجتماعی و تقویت هویت دینی و ملی جوانان با محوریت علمی و پژوهشی بنا نهاده شده است پرداختیم.

در ادامه نیز من به تشریح طرح شهرک دانشگاهی (دهکده دانایی) دشتی که در سال 84 توسط دوست عزیزم جناب آقای دکتر مصلح عنوان و نگاشته شده است و ضرورت ایجاد مرکز رشد با توجه به پتانسیل های بالقوه و استعدادهای برتر در سطح منطقه و جایگاه آن در روند توسعه و پیشرفت منطقه پرداختم که با نظر مساعد و ابراز تمایل ایشان روبرو گردید.

ایشان نیز در ادامه به تشریح وضعیت علمی و پژوهشی کشور و منطقه و ضرورت نگاه ویژه به آن در روند توسعه و پیشرفت منطقه و استان پرداخت و از عدم توسعه یافتگی علمی و پژوهشی منطقه و استان با توجه به پتانسیل ها و ظرفیت های موجود در قیاس با استان های همجوار ابراز تاسف نمود. و از عزم خود برای حمایت قاطع از توسعه علمی و پژوهشی استان و منطقه برای رسیدن به رشد و پویایی و توسعه پایدار استان و منطقه ابراز امیدواری کرد.

از نکات قابل ذکر این نشست :

1)جناب دکتر کبگانیان چندین بار، تعلق به دشتی و ریشه در آن خاک داشتن را علی رغم فاصله ای که بنا به دلایلی از آن گرفته است را مورد تاکید خویش قرار داد.

2)از طرف کانون آینده سازان توسعه جنوب(به عنوان دبیر) به طور رسمی از ایشان برای شرکت درهمایش «منابع انسانی کارآمد، تکیه گاه استراتژیک منطقه» که در نیمه دوم مرداد 87 با حضور مسئولین ارشد استان، مجمع نمایندگان استان در مجلس شورای اسلامی،نخبگان،اساتید دانشگاههای استان ودانشجویان درشهرستان دشتی برگزار می شود به عنوان مهمان ویژه دعوت بعمل آوردیم که با موافقت اولیه ایشان نیز روبرو گردید و دستور هماهنگی های لازم را به دفتر خود مبذول فرمودند.

3)نکته برداری جناب دکتر کبگانیان در تمام طول نشست از مباحث مطرح شده نشان از عزم و علاقه ایشان به کمک به توسعه علمی و پژوهشی استان ومنطقه دیدم.

4)جنای پورفاطمی نیز در ابتدای نشست به تشریح جایگاه منطقه و منابع انسانی کارآمد و گذشته روشن و حماسه ساز منطقه در تحولات کشور و استان و ضرورت نگاه ویژه  به آن پرداخت.

5)جناب دکتر به بیان خاطرات گذشته از منطقه و مرحوم پدربزرگ و ابوی شان و دو برادر شهید و مفقودالاثر خویش و ارتباط  دوستانه مرحوم پدرشان با مقام معظم رهبری در سالیان پیش نیز اشاره ای کرد.

6)یک جلد کتاب تاریخ تحولات سیاسی و اجتماعی دشتی" (مولف: دکتر حبیب الله سعیدی نیا) نیز از سوی انجمن آینده سازان توسعه جنوب تقدیم جناب دکتر نمودم که مورد خوشنودی بیش از پیش ایشان واقع گردید.

               هيچ نمي توان با مشت گره كرده دست كسي را به نرمي فشرد.

بهبود شيوه هاي اجرايي مديران از استبدادي به سمت مشاركتي مي بايست با در نظر گرفتن شرايط سازمان، فرهنگ سازمان و كاركنان و امكانات و محدوديت هاي موجود و در راستاي اهداف آتي باشد. با شعار دادن و عمل نكردن به آن نه تنها گامي به سوي بهبود برداشته نمي شود بلكه شرايط فعلي را نيز وخيم تر مي نمايد. بنابراين بهتر است براي استقرار هر نوع سيستم اجرايي، ابزار و رفتار متناسب با آن را در نظر گرفت.

به رغم اين واقعيت كه بسياري از بيكاران دانشگاه ديده، ما از مؤسسات آموزش عالي فارغ التحصيل مي شوند ، همه ساله بر شمار متقاضيان تأسيس اين نوع نهادها افزوده مي شود.

اين ، يكي از معماهاي لاينحل آموزش عالي ماست . حرفه اي كردن نظام آموزشي كشور ما در سطوح پايين تر آموزش ، به ويژه در آموزش متوسطه ، پيامد خوبي دارد اما سعي ما در اين وادي تاكنون موفقيت آميز نبوده است . كار راحت و آسان اين بوده كه بر شمار مدرسه هاي موجود بيافزائيم و هرگز نخواسته ايم كه مدرسه اي با الگوي متفاوت بسازيم . جامعه آموزگاران ما نیز بيش از هر قشر ديگر با هر نوع تغيير مخالف است . اگر آموزگاران براي نظام آموزشي نوين آموزش نبينند و با آن هماهنگ نشوند ، همه سعي ما براي نوآوري در وادي آموزش محكوم به شكست خواهد بود . در عين حال ، دولت نیز نمي تواند از اين مهم غفلت ورزد ، چرا كه يكي از كارآمدترين راههاي درمان است .

با این وجود بيكاري، براي ميليونها جوينده كار بسيار يأس آور است ؛ اما تأثير اين عامل بر جوانان دانشگاه ديده به مراتب هشدار دهنده تر است . اين واقعيت در افزايش بي رويه خشونت در ميان جوانان ، بي علاقگي به درس و نارضايتي از نظام آموزشي موجود آشكار مي شود .شمار بيكاران تحصيلكرده در چندین استان، به مرز انفجار رسيده است كه پيامدهاي سياسي و اجتماعي مصيبت زايي را در بر خواهد داشت. 

دانش آموزاني كه 20 سال ديگر متقاضي ورود به دانشگاهها خواهند بود ، قبلاً به دنيا آمده اند و محروم كردن آنها از آموزش عالي ، به بهانه اين كه عرضه از تقاضا بيشتر است ؛ کار را بیش از پیش دشوار مي نمايد.مردم ما بر حسب سنّت ، ارزش زيادي براي آموزش عالي قائلند كه صرفاً جنبه فرهنگي ندارد بلکه آموزش عالي را ضامن امنيت شغلی و ابزاري آبرومندانه براي تأمين معاش زندگی خود قلمداد می کنند. به رغم تغيير اوضاع و احوال كه ناشي از درک ضرورت بالا بردن سطح دانش و تحصیلات در جامعه است ، هنوز نگرش مردم به آموزش عالي چندان دگرگون نشده است .

هنوز شمار مردان و زنان فرهيخته ما كه از استعداد كار آفريني و مديريت برخوردار باشند ، به حد كفايت نرسيده است . زيرا وقتي كه منابع بي حسابي را براي برپايي مدارس عالي و فني و تخصصي سرمايه گذاري مي كرديم ، ابداً تأكيد نكرديم كه در اين مدارس بايد افرادي با اعتماد به نفس ، برخوردار از قدرت نوآوري و خلاقیت ، آینده اندیشی ، توان بالای مدیریتی و تجزیه و تحلیل مسائل و ... تربيت شوند . بنابراين ، مشكل بغرنج بيكاري- به ويژه در بين دانشگاه ديدگان ما- تا حد زيادي به فقدان این نوع طرز تفکر باز مي گردد. در هر كجاي كشور كه اين طرز تفکر زودتر پديدار شود، مشكل بيكاري دانش آموختگان آنجا نيز زودتر از ميان خواهد رفت .