همایش استانی 

                     «منابع انسانی کارآمد؛تکیه گاه استراتژِیک منطقه»

بعضی وقت ها احساس می کنیم که انگار هوای دلمان ابری ست که البته طبیعی هم هست.بالاخره ما هم آدمیم و شاهد هواهای متفاوت دل خویش!

اما

اگر که امروز هوای دل مان ابری است و نمی توانیم خورشید را ببینیم و به نظاره بنشینیم،اين دليل نمي شودكه منكر وجود و موجوديت خورشيد هم بشويم.
اصلا بهتر است بگويم كه دل،براي من مثل همان زميني است كه مدام پوشش هاي گوناگوني را به خود مي گيرد؛گاهي سبزه و گل،گاهي باران و گل،گاهي هم برف و يخبندان و سوز و سرما....
بياييد ايمان را اينگونه تعريف كنيم: نحوه اي از بودن ما كه حاكي از اين است كه در هواهاي شديدا ابري هم خورشيد هست،گر چه ديده نمي شود.شايد چنين به نظر برسد كه خورشيد ديگر هرگز خود را به ما نشان نمي دهد،اما اگر چنين باوري راست هم باشد،باز حقيقت،اين است كه خورشيد مدام پرتو افشاني مي كند،حتي وقتي كه پشت ابرهاست.در واقع گرماي خورشيد،مدام ساطع است؛درست زير لايه هاي قطور ابرهاي تيره.
وقتي هواي دل مان ابري است،خوب است تامل كنيم و قضاوت منفي مان را كمي به تاخير بياندازيم چرا كه بسياري از بدبيني هاي ما زاده ي اين است كه نمي توانيم ببينيم.

بياييد
روشني را بچشيم؛
به بودن برسيمِ
از «شدن»سر در آوریمِِِِ؛
و با خورشيد،
قرار و مداري ديگر را به سر آوريم....

در حالي كه براي پيگيري و انجام بعضي امور اداري و برگزاري همايش منابع انساني دوشنبه به تهران آمده بودم، از نوعي خيلي خاص طلبيدند و اكنون درجوار حرم امن رضوي به روز مي كنم.

نايب الزياره" همه دوستان هستم.

يا حق.

انسان هاي حقير، ديگران را حقير مي بينند و انسان هاي بزرگ، واجد هنر کشف و ديدن بزرگي ديگران هستند. انسان موجودي اجتماعي است و همواره در سطوح مختلف با افراد و انسان هاي ديگر سر و کار دارد. در نسبت ميان انسان ها با هم و انسان و اجتماع، موضوع حق و تکليف جاري است. نحوه نگاه انسان به ديگر انسانها، به نوع نگاه او به خودش برمي گردد. انساني که حقي براي ديگران قائل نيست و  آنها را حقير مي شمارد و نکته مثبتي در کسي نمي بيند و نمي يابد، در واقع جان او حقير است و خود مي پندارد که بزرگ است و ديگران کوچک. در معارف ديني، چنين اشخاصي زيانکار دنيا و آخرت قلمداد شده اند. آنها فقط خود، اعمال خود را مي پسندند و گمان مي برند که تنها، کار آنها نيکوست: الذين ضل سعيهم في الحيوه الدنيا و هم يحسبون انهم يحسنون صنعا.

اما انسان هائي هستند که جان آنها جاذب و کاشف خوبي هاست. انگار که در مواجهه با آدميان، با بصيرت ذاتي، به کنه آنها مي نگرند و از چاه وجود ديگران آب نيکي مي کشند و بدين ترتيب همواره سرچشمه هاي خوبي را در جان ديگران به جوشش و تپش وامي دارند. تا کسي خود، از کمال و عظمت بهره نبرده باشد نمي تواند کمال و عظمت ديگران را ببيند و به آن اعتراف کند و خواستار بروز و ظهور و توسعه آن باشد.

اين ويژگي اخلاقي از ويژگي هائي است که در نسبت آدميان با يکديگر قابل تشخيص است. چنين انسان هائي، در اين حالت، به مثابه آيينه اي هستند که خوبي خود را در تلقي خوبي ديگران بازتاب مي دهند. حتي در برخورد با نقاط ضعف ديگران نيز واقع بينانه برخورد مي کنند و  آيينه وار، همان را خالصانه و بي پيرايه منعکس مي کنند.