در فرهنگ ما مفهوم تربیت " مترادف با تعلیم و تربیت و آموزش و پرورش است و سابقه ای طولانی دارد. واژه تعلیم و تربیت که برابر Education آمده است، جزو واژه های جدید است و در حقیقت به همان معنی تربیت است.اما «معمولا چنین تعبیر شده و می شود که این دو (تعلیم و تربیت)از همدیگر جدا هستند و هر یک به عمل خاصی اطلاق می شوند؛ بدین معنا که آموزش یا تعلیم به یاددادن موضوعها یا مهارتهای خاص گفته می شود ، مانند آموزش ریاضی ، خواندن و نوشتن و ... و پرورش یا تربیت به آموزشهای دینی و اخلاقی و ... گفته     می شود.»
      محافل علمی و تربیتی این دو را از هم جدا نمی دانندو معتقدند که آموزش می باید زمینه ای برای پرورش باشد و چنانکه با روش صحیح انجام پذیرد، نوعی پرورش است؛لذا آموزش را محور پرورش قلمداد می کنند.
      با این شرایط برخی تربیت را ایجاد زمینه لازم برای شکوفایی استعداد های بالقوه  و برخی دیگر آن را کسب آمادگی برای زندگی یا توانایی حل مساله قلمداد  می کنند. بنابراین می توان تربیت را شرایط لازم برای رشد همه جانبه افراد به منظور بهره مندی از زندگی شخصی و اجتماعی با به کارگیری قابلیت های خود تعریف کرد. از این منظر، وظیفه آموزش و پرورش ایجاد شرایط مناسب و برنامه ریزی علمی و تدارک منابع فیزیکی، تجهیزات، منابع انسانی و آموزشی برای رشد شناختی، عاطفی، اخلاقی، فرهنگی، بدنی و کسب مهارت های ضروری افراد است. رشد متوازن و همه جانبه مستلزم شرایط بیرونی و درونی است ، مانند وجود امکانات و انگیزه ...