حرفهایی همیشه ارزشمند می‌مانند. حرفهایی هم فقط در لحظه خطورشان به ذهن و نوشتن‌ درست و مهم پنداشته می شوند و بعدها که با نگاهی دیگر و در شرایطی متفاوت به آنها فکر می کنیم با آنها توافقی نمی یابیم، نیازمند اصلاحشان می‌بینیم یا بی‌ارزش برای گفتن.....
چرا که تفنن ، اشتباه، تعارض و تغییر شرایط ، کما بیش بخشهای جدایی ناپذیر زندگی مان هستند و این اقتضای آدمیزاد بودن است:
موجودی که خلق شده تا با اصلاح تدریجی حرکتش ماهیت خود را بسازد.

به نظرم واژه  صابرین " در آیه شریفه « اِنُ الله مُع الصابرین » اشاره به هر آن چیزی است که رنج زیستن در سکوت" را قابل تحمل می کند. سکوتی که گاه مرهم است و گاه محرم و چه شیرین تر سکوتی که با صبر همراه باشد.