نحوه اجرای آموزش در کشور ما ، مصداق آبیاری کردن ریشه های ذهن افراد است و ای دریغ که از بس این ریشه ها با آب محفوظات و معلومات غرقاب می گردد، می گندد و آخر گیاه ذهن، می میرد.

مولوی در یک بیت تکلیف را روشن کرده است:

آب کم جوتشنگی آور به دست
تا بجوشد آبت از بالا و پست !!

اگر نظام آموزش ما، بجای آبیاری کردن و غرقاب کردن ذهن ها در دریای معلومات و محفوظات، فقط ذهن ما را تشنه ی سوال می کرد، امروز شاخه های درخت دانش از آسمان هفتم هم رد شده بود!

 البته این نکته به ذهنم رسید که هرجایی که تشنگی هم نیست، نباید بیخود آب را تلف کرد.... یعنی کجا!...

مثلا، شما علم جدیدی را دارید و دیگران را ، مثلا مدیری را، به آن علم فرا می خوانید و او گوشش با پنبه ی جهل پر است و حرف شما را نمی شنود. در اینجا افاضه ی فضل، حکایت ریختن بذر بر روی تخته سنگ خارا است.

در کتاب کلیله و دمنه داستانی از میمون هایی نقل شده که سردشان بود و یک کرم شبتاب را روی هیزم ها گذاشته بودند و هی فوت می کردند تا آتش روشن شود!!... پرنده ای هم، هی سروصدا می کرد که این شعله ی آتش نیست... کرم شبتاب است!...   خردمندی به او گفت: ... سخن تو در اینها فایده ای نمی گیرد، همچنان که آتش کرم شبتاب در آن هیزم ها... پس خود را رنجه نکن... اما پرنده گوش نکرد و بر حرف خود آنقدر ایستاد ... تا میمون ها کلافه شدند و او را گرفتند و کشتند و باز شروع کردند به فوت کردن کرم شبتاب!....