شنبه بیست و ششم اردیبهشت 1388
ِدلخوش به ُسکوتَم ....

همينکه ميتونم به خدایی کریم توي يه برگ روي يه شاخه وسط يه جنگل بزرگ فکر کنم، برام کافيه!! اون کسی که باید ببینه، دیده ، از حالا به بعد هم می بینه.منتظر اون روزی می شینم که بگه حالا نوبت توهه!
اینک تنها آرزو مي كنم به اندازه كافي اندوه داشته باشم تا يك انسان باقي بمانم و به اندازه كافي اميد، تا خوشحال بمانم.
نوشته شده توسط عبدالحسن بهرامی در 14:37 | | لينک به اين مطلب

